Lex Papyrus (GR)

Η ανατολική πτέρυγα μύριζε σκόνη και παλιό ξύλο.

Ο Daniel Reed στάθηκε μπροστά από τη θέση 47. Το γυαλί της προθήκης ήταν καθαρό — χαμηλή αντανάκλαση, σχεδιασμένο να μην δείχνει τον επισκέπτη. Αλλά ο Daniel είδε το πρόσωπό του. Κουρασμένο. Τα μάτια βουλιαγμένα. Είχε ξενυχτήσει ξανά, όπως κάθε βράδυ την τελευταία εβδομάδα.

Η θέση ήταν άδεια.

Η καρτέλα έγραφε: Σε συντήρηση.

Δεν θυμόταν να είχαν βγάλει τίποτα από τη 47. Κοίταξε τη σκόνη πάνω από το γυαλί — ανέπαφη. Η καρτέλα ήταν καινούργια. Τα γράμματα τυπωμένα, καθαρά, σαν να βγήκε από τον εκτυπωτή εκείνο το πρωί.

Πάτησε το ακουστικό στο αυτί του. «Sarah, η θέση 47 στην ανατολική — τι είχε μέσα;»

Η φωνή της ήταν χαμηλή, σχεδόν ψίθυρος. «Περίμενε. Τι εννοείς άδεια;»

«Ακριβώς αυτό. Άδεια. Καρτέλα συντήρησης.»

Σιωπή. Τρία δευτερόλεπτα. Μετά: «Δεν υπάρχει καμία καταχώρηση. Κανένα δανεισμό, καμία μετακίνηση, κανένα αίτημα συντήρησης. Τίποτα. Έλα κάτω.»

Ο Daniel τράβηξε το βλέμμα από το γυαλί. Ο διάδρομος ήταν άδειος. Τα φώτα χαμηλά — πρωινή ώρα, πριν ανοίξει στο κοινό. Το μουσείο είχε αυτή την περίεργη ησυχία, σαν νεκροταφείο με μάρμαρο και χρυσό. Τα βήματά του ακούγονταν δυνατά στο κενό.

Πέρασε από άλλες προθήκες. Τέσσερις. Οκτώ. Δώδεκα. Όλες γεμάτες.

Μόνο η 47.

Στο ασανσέρ πάτησε το κουμπί για το ισόγειο. Οι πόρτες έκλεισαν αργά. Κοιτούσε το πράσινο φως να ανάβει — Ισόγειο, Υπόγειο, 1, 2. Οι όροφοι περνούσαν. Η πόρτα άνοιξε.

Ο διάδρομος προς το γκισέ ήταν μακρύς. Πέρασε μπροστά από γραφεία άδεια. Μία καρέκλα είχε μείνει τραβηγμένη. Ένα καφέ μισοάδειο. Παλιό, κρύο. Κανείς δεν το είχε πιει.

Η Sarah τον περίμενε. Φορούσε τη συνηθισμένη της μαύρη ζακέτα, τα μαλλιά πιασμένα πίσω. Κοιτούσε την οθόνη της με τα μάτια μισόκλειστα.

«Το έψαξα ξανά», είπε. Τα δάχτυλά της χτύπαγαν το πληκτρολόγιο. «Δεν υπάρχει καμία καταχώρηση. Ούτε στο παλιό σύστημα. Ούτε στα χειρόγραφα αρχεία. Κανείς δεν δήλωσε τίποτα για τη 47 τις τελευταίες τρεις εβδομάδες.»

«Ποιος είχε πρόσβαση χθες βράδυ;»

«Tom, εσύ, εγώ, η Emily, η Vivian. Όλοι όσοι μπαίνουν με keycard.»

«Και ο Andrew;»

Η Sarah σταμάτησε να χτυπάει.

Γύρισε και τον κοίταξε.

«Ο Andrew λείπει τρεις μέρες», είπε. «Δεν το ήξερες;»

Το γκισέ της Sarah ήταν το κέντρο του μουσείου.

Όλοι περνούσαν από εκεί. Η Sarah τους ήξερε όλους. Ήξερε ποιος άργησε, ποιος είχε κακή μέρα, ποιος κρύβει κάτι. Το έβλεπε στα μάτια, στον τρόπο που άφηναν την keycard πάνω στο τραπέζι.

Ο Daniel στάθηκε απέναντί της. Πίσω της, τέσσερις οθόνες έδειχναν διαδρόμους άδειους. Το καφέ της ήταν μισοάδειο. Το είχε φτιάξει πριν μία ώρα. Κρύωνε.

«Δεν ήρθε στη δουλειά», είπε η Sarah. «Δεν απαντάει σε μηνύματα. Η Vivian λέει πήρε άδεια, αλλά δεν υπάρχει χαρτί. Κανείς δεν τον έχει δει.»

Ο Daniel ένιωσε ένα σφίξιμο στο στήθος. Δεν ήταν φόβος. Ήταν κάτι πιο παλιό. Μια ενοχή που δεν ήξερε από πού ερχόταν.

Θυμήθηκε τον Andrew σε μια διάλεξη πριν τρεις μήνες. Να γελάει. Να λέει: «Αυτό το μουσείο θα με φάει ζωντανό, αλλά όχι σήμερα.» Κρατούσε πάντα ένα σημειωματάριο στην πίσω τσέπη. Η γραφίδα του — μία ασημένια, από τον παππού του — την έστριβε ανάμεσα στα δάχτυλά του όταν σκεφτόταν. Όταν τον είχαν ρωτήσει γιατί δεν χρησιμοποιεί στυλό σαν όλους, είχε απαντήσει: «Η γραφίδα γλιστράει. Το στυλό σπρώχνει. Υπάρχει διαφορά.»

Είχε επίσης ένα γέλιο που δεν ταίριαζε με το σώμα του. Ήταν ψηλός, λεπτός, σχεδόν άβολος. Αλλά το γέλιο του ήταν ζεστό, βαθύ, σαν να ερχόταν από άλλον άνθρωπο.

«Ο Andrew δεν έπαιρνε άδεια χωρίς να αφήσει λίστα με δέκα πράγματα για όλους μας», είπε ο Daniel. «Μια φορά είχε πάρει μια μέρα άδεια και μας είχε στείλει τρία email, δύο λίστες και ένα σχεδιάγραμμα. Του είχαμε πει ότι είναι υπερβολικός. Γέλασε. Είπε "έτσι είμαι".»

Η Sarah δεν απάντησε. Ακούμπησε το χέρι της πάνω στο δικό του. Ήταν ζεστό. Τα μάτια της είχαν μια υγρασία που προσπαθούσε να κρύψει.

Το ασανσέρ άνοιξε πίσω τους. Ο Tom βγήκε έξω. Ψηλός, αξύριστος, τα μάτια μισόκλειστα από την κούραση. Κρατούσε ένα φάκελο.

«Τι γίνεται με τη 47;» ρώτησε.

«Άδεια», είπε ο Daniel.

«Δεν υπάρχει στο βίντεο.» Ο Tom άνοιξε τον φάκελο. «Κανείς δεν την άνοιξε χθες. Κανείς δεν την πλησίασε. Τα logs είναι καθαρά.»

«Είδες μήπως καμία κάμερα που έπεσε;»

Ο Tom δίστασε. Κοίταξε τη Sarah. Μετά τον Daniel.

«Δύο λεπτά. Στις τρεις τα ξημερώματα. Blackout.»

«Σύστημα;» ρώτησε η Sarah.

«Παλιό. Συμβαίνει.»

Ο Daniel τον κοίταξε. «Δύο λεπτά είναι πολλά για τυχαίο blackout.»

«Το ξέρω», είπε ο Tom. «Γι' αυτό στο λέω. Και γι' αυτό φοβάμαι.»